مَفْصِل : ( ع . ا ) . بند اندام و هر جاى پيوستگى دو استخوان . ج مفاصل . ( منتهى الارب ) . پيوندگاه اندام . ( غياث ) . بندگاه . ( ذخيرهء خوارزمشاهى ) . محل اتصال دو يا چند استخوان به يكديگر .
مُفَصَّل : ( ع . ص ) . تفصيل كرده شده . ( غياث ) . مشروح . مقابل مجمل و مختصر . ( يادداشت به خط مرحوم دهخدا ) .
مُفَصَّل : ( ع . ص ) . آن كه بيان مىكند و فصل فصل مىسازد و جزءجزء مىنمايد .
( ناظم الاطباء ) .
مُقاسات : ( ع ، امص ) . رنج كشيدن . ( غياث ) .
مِقْدام : ( ع . ص ) . بسيار پيش در آينده بر دشمن . مقدامة . ج مقاديم . ( اقرب الموارد ) .
مِقْدار : ( ع . ا ) . اندازهء چيزى . ( منتهى الارب ) . لخت . پاره . قسمت .
مَقدوح : ( ع . ص ) . مطعون . طعنه زده شده . كه طعن و قدح بر آن وارد است .
مردود . غير قابل قبول . ناموافق شرع .
مُقَشَّر : ( ع . ص ) . پوست دور كرده شده و اين از تقشير است كه به معنى پوست دور كردن باشد . ( آنندراج ) . قشر برآورده شده و پوست كنده شده و سپيد شده . ( ناظم الاطباء ) .
مقشر كردن : پوست باز كردن . پوست كردن . پوست كندن . ( يادداشت به خط مرحوم دهخدا ) .
مُقَطَّعه : ( ع ، ص ) . بريده شده و جدا شده . ( ناظم الاطباء ) .
مُقَيئات : ( ع . ص ، ا ) . ادويهء قىآور . ( آنندراج ) .
مُقَيِّئَة : ( ع . ص ) . تأنيث مقيئ . ادويهء مقيئه ، داروهايى كه قى آورند . ج مقيئات . ( يادداشت به خط مرحوم دهخدا ) .
مُكابِرَه : ( ع . امص ) . معارضه و منازعه و مجادله و ستيزه . ( ناظم الاطباء ) . مكابرة .
مُكَبّ : ( ع . ص ) . بر رو درافتنده . ( غياث ) . ( آنندراج ) . سرنگون شده و بر روى افتاده . ( ناظم الاطباء ) . بر رو دراندازنده ، لازم و متعدى هر دو آمده . ( غياث ) .
مُكَبّ : ( ع . ص ) . بر رو انداخته شده . ( آنندراج ) .
مِكَبّى : ( ع . ص نسبى ، ا ) . غضروف دوم از غضروفهاى حنجره . ( بحر الجواهر ) . يكى از سه غضروف حنجره است چون مكبه كه بر سر چيزى نهند و بدين سبب او را مكبى گويند و طرجهالى نيز گويند و اين را با « الذى لا اسم له » بند گشادى است و اندر مكبى
خلاصة الحكمة ( فارسى ) — صفحة 500
مساهمون: محمد حسين عقيلى خراسانى شيرازى
ص٥٠٠