كيفيّت شريعت و دين نوح عليه السّلام
[ 424 ] اسماعيل جعفى از امام باقر عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود : شريعت و دين نوح چنين بود كه بايد خدا را از سر توحيد و اخلاص پرستيد و از پرستش مانندها و امثالى كه براى او ساختهاند دست شست ، و اين همان سرشتى است كه مردم بر آن سرشته شدهاند و خداوند از نوح و ديگر پيامبران پيمان گرفته است كه او را بپرستند و انبازى برايش نگيرند و به نماز و امر به معروف و نهى از منكر و در نظر داشتن حلال و حرام ، امر كرده است ، ولى بر او احكام حدود و مواريث واجب نساخت و اين چنين بود آيين نوح . نوح در ميان مردم آن روزگار از هزار سال پنجاه سال كمتر زندگى كرد و در طول اين مدت در پنهان و پيدا آنها را به پرستش خدا فرا خواند ، و چون سر برتافتند و سركشى در پيش گرفتند گفت : « رَبَّهُ أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ » و خداوند سبحانه به او وحى فرستاد كه : . . . أَنَّهُ لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ إِلَّا مَنْ قَدْ آمَنَ فَلا تَبْتَئِسْ بِما كانُوا يَفْعَلُونَ « 1 » ، و از همين روى نوح فرمود : وَ لا يَلِدُوا إِلَّا فاجِراً كَفَّاراً « 2 » و خداوند فرمود : أَنِ اصْنَعِ الْفُلْكَ « 3 » .