توصيههاى اخلاقى امام صادق عليه السّلام به پيروان خود
[ 1 ] از اسماعيل بن جابر رسيده است كه امام صادق عليه السّلام اين نامه را به اصحاب خود نوشت و به آنها دستور داد اين نامه را به يك ديگر بياموزند و در آن درنگ كنند و آن را بررسى كرده به كارش بندند ، آنها هم هر يك نسخهاى از آن را در نماز خانهء منزل خويش نهاده بودند و هر گاه نمازشان به پايان مىرسيد در آن مىنگريستند .
اسماعيل بن مخلّد سرّاج گفته است : اين نامه از سوى امام صادق عليه السّلام به اصحابش فرستاده شد :
به نام خداوند بخشايندهء مهربان ، از پروردگارتان عافيت بطلبيد و در صدد يافتن آرامش ، وقار و سكينه باشيد . شرم و حيا را در پيش رو گيريد و از آنچه نيكوكاران پيشين شما كناره بگيريد ، با اهل باطل مدارا كنيد و ستم آنان را بر خويش تاب آوريد . مبادا با آنها درافتيد و ستيزه كنيد ، و در مجالست و آميزش و گفتگو با آنها ميان خود و خدا ديندار باشيد ، و به هنگام همنشينى و آميزش و گفتگوى با ايشان كه گريزى از آن نيست تقيّه در پيش گيريد كه خداوند به شما دستور داده آن را در پيوند با آنها به كارش بنديد . هر گاه به همنشينى با آنها مجبور شديد بىگمان شما را خواهند آزرد و در چهرهء آنها زشتى خواهيد يافت ، و اگر خداوند شرّ آنها را از شما دفع نكند به شما يورش مىآورند .
دشمنى و بدبينى كه در سينهء خود نسبت به شما دارند بيش از آن است كه آشكار مىكنند .
مجالس شما و آنها يكى است ولى جان شما و آنها از يك ديگر جداست و با هم أنس نمىگيرد . شما هرگز دوستشان نخواهيد داشت و آنها نيز شما را دوست ندارند ولى