سپس فرمود : خانهء مؤمن چه نيكو صومعه و عبادتگاهى است كه در آن نگاهش و زبانش و جان و فرجش در امان است . همانا هر كه نعمت الهى را به دل دريابد از سوى خداوند عزّ و جلّ سزاوار فزونى نعمت گردد پيش از آنكه زبان به شكر گشايد ، و هر كه باور يابد كه از ديگران برتر است از مستكبران باشد . من به ايشان عرض كردم : و اگر نظرش اين باشد كه با ديدن گنهآلوده ، بودن او و سلامت خويش ، به دو برترى دارد ؟
امام عليه السّلام فرمود : هيهات هيهات ، شايد گناه او آمرزيده شود و تو بازداشت شوى و به حسابت رسند . آيا داستان جادوگران موسى عليه السّلام را نخواندهاى ؟ سپس فرمود : چه بسا كسى كه فريفته شده است به نعمتى كه خدا به او داده و كسى كه از پرده پوشى خدا از وى غافل است و كسى كه مدح و ستايش مردم او را گول زده است .
سپس فرمود : همانا من اميد نجات دارم براى كسى كه از اين امّت حق ما را بشناسد مگر براى سه كس : يار سلطانى ستمگر ، شخص هوى پرست و آنكه آشكارا تبهكارى كند ، و سپس اين آيه را تلاوت فرمود :
قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ
« 1 » ، و فرمود : اى حفص ! دوستى از ترس بهتر است ، و سپس فرمود : به خدا سوگند هر كه دنيا را دوست بدارد و به كسى جز ما دوستى ورزد خدا را دوست نداشته است ، و هر كه حق ما را شناسد و دوستمان دارد خداوند تبارك و تعالى را دوست داشته است . در اين هنگام مردى گريست و امام عليه السّلام فرمود : آيا مىگريى ؟ اگر اهل آسمانها و زمين همگى به درگاه خداوند زارى كنند كه تو از آتش رهايى يا بى و به بهشت درآيى شفاعتشان در بارهء تو پذيرفته نيفتد [ پس اگر دلت زنده باشد تو در آن حال از خداوند بيش از همهء مردم بترسى ] و سپس به او فرمود : اى حفص ! دنبال و پيرو باش و سرور نباش ، اى حفص ! پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم مىفرمود : هر كه از خدا ترسد زبانش به لكنت افتد . سپس فرمود : در حالى كه موسى بن عمران عليه السّلام يارانش را پند مىداد ناگاه مردى برخاست و پيراهنش را چاك زد و خداوند عزّ و جلّ وحى كرد كه : اى موسى ! به وى بگو پيراهن خود را مدر ، بلكه دلت را برايم
هامش
( 1 ) « بگو : اگر خدا را دوست داريد از من پيروى كنيد تا خدا دوستتان بدارد » ( سورهء آل عمران / آيهء 31 ) .