اندرز امام صادق عليه السّلام به حفص بن غياث
[ 98 ] حفص بن غياث مىگويد كه امام صادق عليه السّلام فرمود : اگر مىتوانيد كه شناخته نشويد همين كار را كنيد . بر تو باكى نيست كه مردم تو را ستايش نكنند و باز هم بر تو باكى نيست كه پيش از مردم نكوهيده باشى هر گاه نزد خدايت روسفيد و ستوده باشى . امير المؤمنين عليه السّلام مىفرمود : دنيا مزيّتى ندارد مگر براى دو كس : كسى كه هر روز يك كردار نيك بر اعمالش بيفزايد و كسى كه با توبه و بازگشت آمادهء مرگ خود گردد . و چه موقع امكان توبه خواهد يافت كه به خدا سوگند اگر آن قدر سجده كند كه گردنش قطع گردد ، خداوند عزّ و جلّ جز به ولايت ما اهل بيت ، عملى از او را نخواهد پذيرفت . آگاه باش كه هر كس حق ما را بشناسد و اميد پاداش به وسيلهء ما را دارد به همان شش هفت سير خوراك روزانه و جامهاى كه عورت او را بپوشد و آنچه براى او سرپوشى باشد خشنود است و ايشان با همين زندگى هم ، ترسان و هراسانند و دوست دارند كه بهرهء آنها از دنيا همين باشد ، و خداوند سبحان هم ايشان را در قرآن خود چنين توصيف فرموده : وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ « 1 » ، و به خدا سوگند كه ترسشان از راه شك و ترديد در عقيده و مذهبى كه دارند نيست ، اما هراس از آن دارند كه مبادا در دوستى و طاعت ما كوتاهى كرده باشند . سپس فرمود : اگر توانى كه از خانهات برون نيايى چنين كن ، زيرا در صورت بيرون شدن از خانه بر عهده دارى كه غيبت نكنى ، دروغ نگويى ، حسد نورزى ، خودنمايى نكنى و از ريا و سستى در امر دين بپرهيزى .