حديث طير ابابيل و بروز آيه
[ 44 ] ابو مريم مىگويد از امام صادق عليه السّلام در بارهء آيهء شريفهء : وَ أَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْراً أَبابِيلَ * تَرْمِيهِمْ بِحِجارَةٍ مِنْ سِجِّيلٍ « 1 » پرسش كردم . حضرت فرمود : پرندگانى بودند كه در نزديكى زمين بشتاب پرمىزدند و از سمت دريا بر سر آنها ريختند و آنها سرى داشتند همچون سر درندگان و چنگالى به مانند پرندگان درنده ، و با هر پرنده سه سنگريزه بود كه دو تا در چنگال داشتند و يكى در منقار ، و آنها را با اين سنگها نشانه رفتند تا تنشان آبله زد و آنها را بدان كشتند ، و پيش از آن هيچ گاه آبله ديده نشده بود و آن نوع پرنده را پيش از آن روز هيچ كس نديده بود و پس از آن هم هيچ كس نديد . و نيز امام عليه السّلام فرمود : هر كدام از ايشان كه در آن روز گريختند رفتند تا به وادى حضرموت رسيدند و آن دشتى است نزديك يمن و خداوند در آنجا سيلى فرستاد و همهء آنها را غرق كرد . و نيز امام عليه السّلام فرمود : پانزده سال بود كه در آن دشت آبى ديده نشده بود لذا آن را به هنگام مرگ اين عدّه حضرموت [ يعنى مرگ در رسيد ] ناميدند .