[ صفت ] « 1 » مرهم سبيد كى بشايذ مر سوختكى را و كرمى را و قروح امعا را و ريش لب را : مرداسنك سبيد يك درم سنك سبيده ارزيز بنج درم سنك موم جهار درم سنك روغن كل به مقدار حاجت ، موم « 2 » با روغن بكدازند « 3 » و مرداسنك و سبيده بسايند و بهاون اندر كنند و موم و روغن كل كداخته با وى « 4 » يار كند و بدسته هاون « 4 » بزنند تا همه يكى شوذ « 5 » ، و اكر ابلها بسيار بوند « 6 » ان بوستها « 7 » را بدوكارد ببايذ بريذن و باز باسبغول و روغن كل اندر كرفتن تا تبش را بكشد و باز بمرهم كافورى علاج كنند ، و اكر تبش بسيار بوذ و « 8 » سوختكى مغ بوذ و « 8 » قوّت بيمار بجاى بوذ رك زنند و دل را يارى دهند و زبر « 9 » اين داروها ابيون « 10 » برافكنند تا درد بيارامذ باز بمرهم آهك يا بمرهم « 11 » سبيد علاج كند « 11 » .
فى الدّاخس « 12 »
اين علت را ناخن « 13 » خوارج « 14 » كويند و اين آماس بوذ ببن ناخن « 13 » و با درد بسيار بوذ « 15 » ، از اول « 16 » اسبغول و سركا بر بايذ نهاذن ، اكر بدين به نشوذ روغن كرم كنند « 17 » به آتش بدان مقدار كه دست برتاوذ و اين انكشت را بدان روغن كرم كرده اندر زنند تا درد بنشيند ، اكر به شذ و الا تخم مروه
هامش
( 1 ) - از « م » افزوده شد . در اصل خوانده نمىشود .
( 2 ) - ف : افزوده . را
( 3 ) - ب ه : نخست
( 4 - 4 ) - ف : يار كنند و
( 5 ) - ب ه : و به همه حال . . . بيمار را يارى دهى .
( 6 ) - ب ه : سبيده خايه با اين مرهم يار كند و بزند بدسته هاون نيك تا همه يكى شود و نخست
( 7 ) - ب ه : بوستهاى ابله را
( 8 - 8 ) - ف : سوختن مغ بوذ اكر
( 9 ) - ف : به زير . م : بذين
( 10 ) - ف : افيون
( 11 - 11 ) - ف : سپيذه علاج كنند
( 12 ) - ف : باب فى الداخس
( 13 ) - ف : ناخون
( 14 ) - م : خواره
( 15 ) - ف : « بوذ » ندارد
( 16 ) - ب ه : به سركه و روغن كل طلى بايد كرد اكر به نشود
( 17 ) - ف : كرم كند