850 هجرى در ساوه پس از تبعيد از اصفهان به دستور شاهرخ و به اغواى گوهرشاد خاتون مصلوب مىشود . سپس جسد او را با احترام به اصفهان مىآورند و در حسينيه و خانقاه خود سيّد مدفون مىكنند . چون در آن زمان رسم بود كه بزرگان را در مدارس دفن كنند ، احتمالا تنها مدرسهاى كه مخصوص شيعه در اصفهان بوده همين محل است كه فعلا بقعهى شهشهان و آرامگاه شاه علاء الدّين محمّد قرار دارد و با مختصر تغييرى اكنون موجود است .
[ مهدوى ] اين مدرسه بنام حنفيان نيز شهرت داشته و ظاهرا پس از كشته شدن شاه علاء الدّين امور مدرسه زير نظر فقهاى حنفى اصفهان اداره مىشد و ظاهرا محل آن صحن فعلى شهشهان بوده است كه در اين اواخر مكتبخانه شده بود و پس از تصرّف موقوفات بقعه شهشهان ، به وسيله مرحوم حاج حسين شهشهانى - مستشار ديوان عالى كشور - به صورت درمانگاه درآمد و به روايت كتاب مدارس اصفهان ديگر اثرى از آن باقى نمانده است .
هامش
- مدرسين و نقباى اصفهان بود ، وى را كمك و يارى نمود . وقتى كه شاهرخ اصفهان را از وى منتزع ساخت ، جمعى از بزرگان شهر را به اتهام مساعدت با سلطان محمّد گرفتار و زندانى نمود و به ساوه تبعيد نمود و در آنجا به تحريك زوجهى خود - گوهرشاد خاتون - آنان را با بدترين وضع به دار آويخت و شاهرخ پس از اين جنايت فجيع ، هشتاد روز بعد ، در سال 851 ه . ق . در حوالى شهر رى مرد . . . ( مزارات اصفهان ، سيّد مصلح الدين مهدوى ، به تصحيح دكتر اصغر منتظر القائم ، ص 279 ) .