1 ادم : دارىووش : خشاىئىى : وز
2 رك : خشاىئىى : خشاىئىيانا
3 م : خشاىئىى : دهيونام : تىئى
4 شام : پرونام : ويشتاسپ ه يا :
5 پثر : هخامنىشىى : ثاتيى : دار
6 ىووش : خشاىئىى : وشنا : اورم
7 زداها : ئيما : دهياو : تيا : ادم
8 : ادرشيى : هدا : انا : پارسا : كا
9 را : تيا : هچام : اترس : مناباج
10 ئيم : ابر : اووج : ماد : بابيرو
11 ش : ارباى : اثورا : مودراى
12 آ : ارمين : كتپتوك : سپرد : ى
13 اونا : تىئيى : اشكه يا : انا : تى
14 ئيى : درىه يا : أتا : دهياو : ت
15 يا : پر : درى : اسگرت : پرثو : زر
16 ك : هرئيو : باختريش : سوگد : اوو
17 آرزميى : ثتگوش : هرووتيش : ه
18 ئيدوس : گدار : سكا : مك : ثاتيى
19 دارىووش : خشاىثىى : يدئيى
20 اوثا : منىياهى : هچا : انىى
21 نا : ما : ترسم : ئيمام : پارسم : كارم : پادى
22 ى : يدئيى : كار : پارس : پات : اهتيى : هيا :
23 دووئيشتم : شياتيش : اخشتا : ه ووچى
24 ى : اورا : نىرساتيى : ائيى : ئيمام : ويثم
بند 1 - من داريوش شاه بزرگ ، شاه شاهان ، شاه كشورهاى بسيار ، پسر ويشتاسپ هخامنشى ( هستم )
بند 2 - داريوش شاه گويد : بخواست اهورمزدا اين ( است ) كشورهائى كه من با اين مردم پارسى از آن خود كردم كه از من ترسيدند ، به من باج دادند .
خوزستان ماد بابل عربستان آشور مصر ارمنستان كپدوكيه سارد يونانيها ، آنهائيكه ( ساكن ) خشكى و آنهائيكه ( ساكن ) دريا ( هستند ) و كشورهاى ماوراى دريا اسگرت پرثوزرك هرات بلخ سغد خوارزم ثت گوش رخج هند گدار سكائيها مك .
بند 3 - داريوش شاه گويد : اگر چنين فكر كنى كه از ديگرى نترسم اين مردم پارسى را محفوظ دار . اگر مردم پارسى محفوظ باشند از اين پس تا ديرترين ( زمان ) شادى ناگسستنى اين از اهور بر اين خاندان سلطنتى فرو خواهد رسيد .
سطر 8 اسكن ( ادرشىى ) از آن خود كردم - تصرف نمودم .
اول شخص زمان ماضى فعل وسطى . صفحهء 13 رجوع شود
سطر 22 اسكن ( ه يا ) از حالا
سطر 23 اسكن ( دووئيشتم ) تا ديرترين زمان صفتى است در حالت اعلا كه در اينجا حكم قيد دارد
سطر 23 اسكن ( احشنا ) ناگسستنى صفتى است در حالت فاعلى مؤنث كه با اسكن ( شىياتيش ) شادى مطابقت مىكند . اسكن منفى در اينجا به كار برده شده . نمونههاى ديگر استعمال اسكن منفى از اين قبيل است اسكن ( اخشئر ) غير شفاف كه حالت سنگ فيروزه است . اسكن ( اناهيتا ) بى شائبه كه معنى اسم ربة النوع ناهيد است .
آثار عجم ( فارسى ) — صفحة 251
مساهمون: محمد نصير بن جعفر فرصت شيرازى
ص٢٥١