[ 42 ] اشاره عرفانيّه [ در لزوم انقطاع إلى اللّه ]
بدانكه ورع آن است كه در تمام حالات مهما أمكن متوجّه به حق باشى ، و به قضاء و قدر راضى باشى ، و هرچه پيش آيد بدان شاكر باشى ، و عهدى كه خلاف حقيقت است نكنى ؛ هماره به ذكر حق تعالى مشغول باشى ، و وجهه تو حبّ في اللّه و بغض في اللّه و إعطاء في اللّه و منع في اللّه باشد ، و از غير ناحيه حقّه پرهيزگار باشد ؛ قلب تو با خدا باشد ، كه فرمود : « إنّى أخلصت بانقطاعى إليك » ، « 1 » و توجّهت به سوى حق باشد ، كه : « و إليك يا ربّ نصبت وجهي » ، « 2 » نظرت منقطع از خلق ، و متوجه به سوى خدا باشد ، كه : إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ حَنِيفاً مسلما وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ . « 3 » چون به اين مقام رسد رتبه عظمت الهى عزّ اسمه در قلب او رسوخ نمايد ، و به مقام خشيت مستفيض مىشود ، كه : إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ ، « 4 » و از غير خدا نمىترسد ، كه : فَلا تَخْشَوُا النَّاسَ وَ اخْشَوْنِ ، « 5 » و مقام توكّل براى او حاصل مىشود ، كه : مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ . « 6 »