تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مكاتيب عبد الله قطب بن محيى — صفحة 470

مساهمون:

ص٤٧٠
يَنْقَلِبُونَ
. « 1 » بازگشت ايشان بازگشتى بد است ، بازگشت نيك بازگشت متقيان است و العاقبة للتّقوى و السلام . * * * بسم اللّه الرّحمن الرّحيم

مكتوب 196 - [ خدا از بنده آن خواهد كه ما از بندگان خود مىخواهيم ]

من عبد اللّه قطب الى وليّى فى اللّه و عونى على امرى الامير محبّ الملّة و الدّين الشيخ محمد . جهان بداشته‌اى است و داشته را از دارنده گزير نيست ، كه هر چيز از آن را به جاى خود او داشته باشد ، جهان سربه‌سر كار كن است ، كار كن بىكارفرماى نباشد ، پاك آن خداوندى كه آتش به فرمان او روى به بالا كرده ، و خاك به فرمان او روى به شيب آورده ، آسمان به اذن او پيرامون زمين گردان گشته ، و روز و شب به اذن او بر جهان به تعاقب در آمده ، لطف او سيب را خندان ساخته ، هيبت او به را گريان كرده ، پاك خداوندى كه فرمان او به همه جا رسيده و نور فعل او از همه چيز تابان گشته ، نيك‌بخت بنده‌اى كه ياد اين خداوند ورد زبان ، و مهر او سكهء جان خويش ساخته ، نيم‌شب كه همه مست خوابند ، مستى مهر او ، او را در كله افتاده و خواب از ديدگان او بربوده ، لحظه‌اى چون شمع به‌پاى ايستاده ، سوزان و اشك از ديده ريزان ، لحظه‌اى زبان چرب گشاده با خداوند خويش به تملق و زارى و طلب حاجت‌گزارى مشغول ، تاريكى شب نور ديدهء او است ، چون مناجات و مدانات و مصافات و تضرّع و رازگذارى او با خدا در آن دم بهتر ميسر است ، آرى :
هامش
( 1 ) . سوره شعراء ، آيه 227 « و كسانى كه ستم كرده‌اند به زودى خواهند دانست به كدام بازگشتگاه برخواهند گشت » .