تا زمان خود مؤلف اين طور گفته است كه :
« مشرب شطار از حضرت رسالت پناهى صلوات اللّه عليه به حضرت ولى كل مولانا امير المؤمنين على عليه السلام رسيد ، و او اين طريقه به حضرت حسن بن على تلقين فرمود ؛ و از او به حسين بن على رسيد ؛ و آن حضرت به فرزندش على بن الحسين تلقين اين مشرب كرد ؛ و او به حضرت باقر ، و آن حضرت به مولانا جعفر صادق عليه السلام تلقين فرمودند ؛ و از آن حضرت به بايزيد بسطامى رسيد ؛ و از او به خواجه محمد مغربى ، و از او به خواجه يزيد عشقى اعرابى ، و از او به مولانا ترك طوسى ؛ و از او به شيخ ابو الحسن خرقانى « 1 » ؛ و از او به شيخ خدا قلى ماوراءالنّهرى ؛ و از او به فرزندش شيخ محمد عاشق بن خدا قلى ؛ و از او بشيخ محمد عارف ؛ و از او بشيخ عبد اللّه شطارى ؛ و از او به شيخ قاضى شطارى منيرى ؛ و از او بشيخ هداية اللّه سرمست ؛ و از او بشيخ ظهور حاجى حصور ؛ و از شيخ ظهور بمؤلف كتاب ابو المؤيد محمد غوث رسيد » .
صاحب بستان السياحة كرسى نامهء مشايخ سلسلهء طيفوريه را به دو طريق ديگر نوشته است كه هيچ كدام با ضبط « جواهر خمسه » سازش ندارد ؛ صاحب طرايق الحقائق هم گفتهء بستان السياحة را همچنان بدون اظهار نظر نقل كرده است ( ج 2 ص 68 - 69 ) .
اما صاحب اصول الفصول كه شايد نسخهء « جواهر خمسه » را در دست داشته كرسى نامهء سلسلهء شطارى را با اندك اختلاف تقريبا همانطور كه از « جواهر خمسه » نقل كرديم ثبت كرده است ؛ و بعد از ذكر مشايخ
هامش
( 1 ) - در اصول الفصول بجاى « ابو الحسن خرقانى » نوشته است « شيخ ابو الحسن العشقى » .