در تفسير : ما وسعنى سمايى و لا ارضى الا وسعنى قلب عبد المؤمن 263
انبيا و اوليا ميزان خشم و رحمت خداوند هستند 265
ارتباط طالب با ولى و اصل 265
در بيان آنكه مريد بايد كه سخن شيخ را سخن خدا داند 267
در تفسير آيت :
وَ رَفَعْنا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ
268
در تقرير اينكه عدل اول بر خود بايد كردن 271
پاك كردن هركس منوط به پاكى اصل اوست 271
حق تعالى آفتاب و ماه و ستارگان را آفريد جهت . . . 275
ولى اى باشد در دنيا توانگر و باز ولى اى درويش 283
تمناى موسى از خدا جهت رويت دور مصطفى ( ص ) 285
از اوليا كسى بو برد كه نور اوليا درو باشد 289
در تفسير حديث : رب زدنى تحيرا 293
در بيان آنكه رهروان و سالكان را قرب به حق يكسان نيست 299
در بيان اين آيه :
وَ إِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ . . .
301
در بيان خاصيت جان 303
در بيان سخن گفتن حق تعالى از ميان درخت 307
در پرورش دين 310
در بيان آنكه ترك دنيا معنوى است نه مادى 315