بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
و به نستعين
( مقدمه )
( 1 ) سپاس آن خداوندى را كه بىآزال و آباد كنه ذات و صفاتش از تغاير اعصار و ادهار « 5 » زمان و مكان منزّه بود ، و پيش از وضع اسم قدم و بقا از ديرى و زودى كون و حوادث مقدّس بود ، بودنش كه بود نه بقطع حصر زمن ، و هستيش نه به هستى وجود انجمن . اوّلست نه بنعت علّت اوّلها ، و آخرست نه به وصف شبهت آخرها . ظاهرست نه در صورت مخائيل ، باطن است نه محجوب بحجب علل و اباطيل . هستيش به هستيش قايم ، جمال صفاتش بجلال ذات دايم .
( 2 ) چون ذات گويى نفس عميا مبند ، و چون صفات گويى ابعاض و تجزّى مبين و بر خود مخند ، افتراق و اجتماع از علّت كون است ، و انس و وحشت از صفات بين و بون است ، كون . مرغ وحدت نگيرد ، و بين و بون جز صفات حدث نپذيرد . اعراض و جواهر عكس افعال اوست ، و چرخ و اجرام هوا عين كردار اوست . سطوت ذاتش جز عين
هامش
( 5 ) ادهار : ازهارS