أتى بهدى مثل الّذى أتيا به * فكلّ بامر اللّه يهدى و يعصم
و انّكم تتلونه فى كتابكم * بصدق حديث لا حديث التّرجّم
فلا تجعلوا للّه ندّا و اسلموا * فانّ طريق الحقّ ليس بمظلم
مگر از علامات « 1 » كفر بو طالب بنزديك خواجه يكى اين باشد .
پنجم - روزى در حال حيات و رياست و حرمت خويش در حضور جمهور قريش فرزندان خويش را مىگويد :
انّ عليّا و جعفرا ثقتى * عند ملمّ الزّمان و الكرب
و اللّه لا أخذل النّبىّ و لا * يخذله من بنىّ ذو حسب
لا تخذلا و انصرا ابن عمّكما * أخى لامّى من بينهم و ابى
مگر از علامات كفر بو طالب بنزديك خواجهء مجبّر يكى اين باشد .
ششم - بس معروفست كه در حالت آنكه براهين و اظهار معجزات نبوّت محمّدى متواتر مىشد بو طالب از آن خرّمى در حضور كبراء مكّه اين كلمات مىگويد در حقّ سيّد عليه السّلام و الصّلوة :
و أبيض يستسقى الغمام بوجهه * ربيع اليتامى عصمة للارامل
يطوف به الهلّاك من آل هاشم * فهم عنده فى عصمة و فواضل
مگر يكى از علامات كفر بو طالب بنزديك خواجهء سنّى اين باشد .
هفتم - از آفتاب معروفتر است كه در حالت نزع كه بو طالب بجوار خداى مىرفت وصايتش « 2 » اين بوده است كه « 3 » در حضور قريش و بنى هاشم انشا كرده است :
اوصى بنصر النّبىّ الخير مشهده * عليّا ابنى و شيخ القوم عبّاسا
تا آخر اين ابيات كه در اوّل كتاب ياد كردهايم بجاى حاجت « 4 » پس مگر از علامات كفر بو طالب يكى اين باشد بنزديك خواجهء انتقالى .
هشتم - اتّفاق همهء مسلمانانست كه تا بو طالب در قيد حيات بود سيّد را از
هامش
( 1 ) - ع : « از علامت » .
( 2 ) - ح : « وصيتش » .
( 3 ) - « كه » فقط در ح .
( 4 ) - رجوع شود بص 47 .