فصل اول در امامت حضرت امير المؤمنين عليه السّلام
امامت در اصطلاح رياست عامه است در امر دين و دنيا ، به نيابت پيغمبر « 1 » .
[ أدلهء ديگر در لزوم امام ]
اما لزوم امام دلالت دارد بر آن غير از عقل كه سابق بيان آن شد آيهء وافى هدايت
أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ
« 2 » زيرا كه اللّه تعالى امر كرده به اطاعت خود و عطف كرده به آن اطاعت رسول و اولى الأمر را ، پس واجب است اطاعت كل واحد و تقييدى در اول نبودن ظاهر است بلكه در ثانى هم اگر چه اهل سنت ترك اطاعت آن حضرت را مضايقه نكردهاند نزد معارضه آن با گفتهء عمر چنان كه ظاهر خواهد شد ، پس اطاعت ثالث هم مقيد به قيدى نخواهد بود به واسطهء بعد اختصاص ثالث به تقيد به اشتراك با سابق در اسلوب و نبودن امرى كه دلالت بر تقييد كند .
هامش
( 1 ) . سفينة النجاة : 70 .
( 2 ) . نساء ( 4 ) : 59 .