قارِع
قارِع : از اقسام تير / قرعه زننده - - ) ( قرعه ) .
از آن به معناى نخست در باب سبق ورمايه سخن گفتهاند .
تيرها در رمايه با توجه به چگونگى أصابت آنها به هدف يا غرض ( - - ) غرض ) ، أسامي مختلفي دارند . يكى از آنها قارع [ خاصل ] است . قارع به تيرى گفته مىشود كه به هدف أصابت مىكند ؛ ليكن در آن اثر وخدشهاى ايجاد نمىكند . 1
- - ) رمايه ) .
قارِعَة ؛ سوره
قارِعَة ؛ سوره : صد ويكمين سورهء قرآن كريم .
از آن در باب صلات ياد كردهاند .
از امام باقر عليه السّلام نقل شده است : « هركس سورهء قارعه را بسيار تلاوت كند ، خداوند تعالى أو را از فتنهء دجال وحرارت آتش جهنم در أمان مىدارد » . 1 از اين رو ، بسيار تلاوت كردن اين سوره مستحب است . 2
قارعة الطريق
قارِعَةُ الطريق : مسير آمد وشد مردم .
قارعة الطريق در لغت به ميانهء راه تعريف شده است ؛ ليكن مقصود ، تمامى مسير آمدوشد مىباشد . 1
عنوان قارعة الطريق در روايات 2 وبه تبع ، در كلمات فقها در باب طهارت وصلات آمده است .
نمازگزاردن 3 ونيز تخلّى 4 در محل آمد وشد مردم مكروه است .
( - - ) راه )
قارِن - - ) قِران
قارى - - ) قرآن
قاسِم - - ) قسمت
قاشِرَه
قاشِرَه : جراحت وخراشيدگى پوست ، مرادف حارصه ( - - ) حارصه ) .
هامش
( 1 ) . المهذب البارع 3 / 87 ؛ الروضة البهية 4 / 428 - 429 .
( 1 ) . وسائل الشيعة 6 / 259
( 2 ) . كشف الغطاء 3 / 475 .
( 1 ) . نهاية الإحكام 1 / 343 ؛ روضة المتقين 9 / 338
( 2 ) . وسائل الشيعة 1 / 328 و 5 / 149
( 3 ) . تذكرة الفقهاء 2 / 408
( 4 ) . الروضة البهية 1 / 343 .