صحابى
صَحابى : مصاحب رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله .
صحابى منسوب به « صحابه » و صحابه برگرفته از « صُحبت » به معناى ملاقات ، همنشينى و معاشرت است ؛ ليكن در اصطلاح ، صحابى مسلمانى را گويند كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله را ديده باشد . برخى اضافه كردهاند كه از آن حضرت روايت نيز كرده باشد . برخى ديگر افزودهاند : يا رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله او را ديده باشد . گفته شده است : صد و چهارده هزار نفر از آن حضرت روايت كردهاند . 1 از آن در اصول فقه و نيز به مناسبت در فقه استدلالى در ابواب مختلف سخن گفتهاند .
زيارت صحابى : زيارت صحابهء برگزيدهء رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله ، همچون سلمان ، ابوذر ، عمار و مقداد مستحب است . 2
مذهب صحابى : مراد از آن ، گفتار يا رفتار صحابه است ، بدون آنكه مستند به قول يا عمل پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله باشد . از ديدگاه فقهاى شيعهء امامى ، گفتار يا رفتار صحابه به خودى خود و به صرف صحابى بودن ، بدون استناد به گفتار يا رفتار پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله حجت نيست . 3
صحاح ستّه
صحاح ستّه : شش كتاب روايى معروف ميان اهل سنّت .
صحاح ستّه بر شش كتاب حديثى اطلاق مىشود كه نزد سنيّان از اهميت و اعتبار ويژهاى برخوردارند . اين كتابها عبارتاند از :
1 . صحيح بخارى ، تأليف محمدبن اسماعيل بخارى ( م 256 ه . ق ) .
2 . صحيح مسلم ( الجامع الصحيح ) ، نگاشتهء مسلم بن حجّاج نيشابورى ( م 261 ه . ق ) .
هامش
( 1 ) . مجمع البحرين ، واژهء « صحب » *
( 2 ) . جواهر الكلام 20 / 103 *
( 3 ) . منتهى المطلب 8 / 179 و 9 / 236 ؛ تمهيد القواعد / 278 ؛
الإنصاف فى مسائل دام فيها الخلاف / 190 و 348 ؛ اصول الإستنباط / 340 - 341 .