توطئههاى دشمنان را در حق پيامبر ( ص ) خنثى نمود و از همه مهمتر در جنگ بدر و احد و حنين و . . . وقتى كه همه فرار كردند به تنهائى توانست دشمنان را شكست داده و از رسول خدا ( ص ) دفاع كند و پهلوانان بسيار پر قدرت و نامدار قريش و ديگر دشمنان را يكى بعد از ديگرى نابود كند .
چنانچه در ضمن نامهاى به معاويه نوشت :
فَانا ابو الحَسنِ حَقّاً قاتلَ جَدُّك عُتْبَة وعَمُّكَ شَيْبَة وخالُكَ الوليد واخيكَ حنظلة الذين سفك الله دماءهم على يدىَّ في يوم بدر وذلك السيف معي وبذلك القلب القى عَدُوّي ،
اى معاويه بدان كه من در حقيقت همان ابوالحسن هستم كه جد تو عتبه و عمويت شيبه و دائيت وليد و برادرت حنظله را در جنگ روز بدر كشتم اينها كسانى بودند كه خداوند در جنگ بدر آنها را بدست من خونشان را ريخت و به هلاكت رساند و آن شمشير حالا هم با من است و با اين دل قدرتمند و متكى به خدا با دشمنانم روبرو مىشوم . « 1 »
يعنى خيال نكن كه قدرت و توانائيم در ريشه كن ساختن آثار شرك و كفر و نفاق از بين رفته است بلكه من همان على بن ابيطالب ( ع ) هستم كه مىتوانم در هر زمان از دين اسلام پاسدارى كنم و كسانى كه از آنها نامبرده همگى از خاندان معاويه هستند كه در جبهه كفر با اسلام وارد جنگ شده بودند .
بنابراين دومين عامل دشمنى و مخالفتها با اميرالمومنين و امامان معصوم ( صلوات الله عليهم ) همين بود كه آن حضرت در دفاع از اسلام بزرگان و پهلوانان قريش را در درون جاهليت از بين برد و چنان ذليل و خوارشان كرد كه
هامش
( 1 ) - الفتوح لابن اعثم ، 2 ، 135 .