ولى ما ميگوئيم اولا بر فرض كه معنى شما صحيح باشد اين راجع بامور آخرت است نه راجع بتوحيد ، در آنجا چگونه شهود و عيان تصور مىشود ، و ثانيا اينها وصف مؤمنين و متقين است نه عارفين كه از طريقهء مخصوص سير ميكنند ، پس عارف ، مؤمنين و متقينند و ما را هم در اين شكى و انكارى نيست .
دهم از راههاى عوام‌فريبى
دهم از امور فريبنده كه عوام را ميفريبد صحبت از پنديات و اخلاقيات است كه ميگويند اهل عرفان اهل پند و حكمتند مخصوصا پنديات شعرى و چون معروف به پنديات گشتند از اين جهت ببزرگى موصوف گشتند و چون در نظر عوام كسانى كه اهل اندرز و پندند بمردمان بزرك وارسته شتاخته ميشوند لا جرم عرفانيانرا از اين راه براى فريفتن عوام راه بزرگى باز مىشود بدينوسيه سادگان را ميفريبند كه اين جماعت چون اهل پند و حكمتند پس لا محاله آنها را ديدهء روشن و دل بينائى است كه بدان دل بينا و ديده بصيرت درك حكم مينمايند و بمخلوق اندرز ميدهند پس لا محاله آنانرا با حق رابطهء نيز هست كه القاء حكمت برايشان مىشود پس راست ميگويند كه ميگويند ما از مكتب و علمناه من لدنا علما فرا ميگيريم پس بزرگوارى ايشان بدينوسيله محقق ميگردد
ولى ما ميگوئيم اولا پنديات اختصاص به ايشان ندارد بلكه هر عالمى را پندياتى است نهايت آنكه اشتهار ايشان به پنديات از جهت آنست كه ايشان حرص و ولع شديد بشعر دارند و بيشتر پنديات خود را بشعر گفته‌اند و حفظ شعر اسهل است از حفظ نثر و علاقهء عوام هم بشعر زيادتر