آسمان هشتم است و آسمان هشتم در زير پاى او مانند طبقه هفتم زمين است يعنى آنقدر بالاتر از آسمان است كه آسمان هشتم در پائين بمنزلهء هفتم طبقه زمين است نظير اين گفته :
خشت زير سرو بر تارم هفت اختر پاى * دست قدرت نگر و منصب صاحب جاهى
و اما بيت ششم : مى دو ساله و الخ . . شرحش پيش گذشت . ص 175 و اما بيت هفتم : مقصود آنست چنان كه گذشت كه حافظ در باده نوشى خوش سليقه بوده از فصول ، فصل بهار را خوش داشته . لذا ميگويد :
نميگويم همهء سال را مى بنوش لا اقل از سه ماه بهار مگذر كه بهار باده است و اما بيت هشتم : پس ظاهر است كه دم از استغناء مىزند و ميگويد : پدرم آدم ، بهشت را به دو گندم بفروخت يعنى از دو گندم نتوانست خوددارى كند ولى مرا احتياج به بهشت نيست همهء او را بجوى ميفروشم و در اين بيت دو توهين است چنانچه بيايد يكى بآدم و يكى به بهشت . و ديگر آنكه مرتبه خود را فوق آدم شمرده و نظير اين بيت در بحث استغنا گذشت .
بخرمن دو جهان سر فرو نميارند * دماغ كبر گدايان و خوشهچينان بين
و بعدا نيز بيايد آرى يكى از خصوصات اين عرفانيان است كه دم از استغنا از هر دو جهان بزنند ، بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم .
و اما بيت نهم يعنى قران مشترى وه ، اتخاذ از علم نجوم است كه مقارنه هر كو كبى از سياراترا با كوكب ديگر قران گويند و اين گاهگاه اتفاق افتد و هر يك را مدتى است معلوم كه در چند سال يك مرتبه اتفاق افتد در فن خودش مقرر است اينجا مقصود كنايه است مشتريرا كنايه از شخصى و ماه را كنايه از شخصى گرفته اما آن دو شخص معلوم نيست كه مقصود