خود را فسخ كند و اگر دو روز بماند و شرط نكرده باشد ، پس براى او نيست كه خارج شود و اعتكاف خود را فسخ كند ، تا اين كه سه روز بگذرد .
پس با شرط مىشود كه روز سوم را هم به هم زند ، ولى نه شرط مطلق دل بخواهى ، بلكه شرط خيار فسخ با عروض عارضهاى كه عذر موجه شرعى يا عقلائى باشد .
اين حال اصل اعتكاف است و اما اگر نذر كرده باشد هر سه روز يا هر مقدار كه نذر كرده ، از همان روز اول و ساعت اول واجب مىشود و بايد قصد وجوب كند و اگر نذر معين باشد مثل اين كه چند روز معين از ماه معين نذر كرده باشد ، به هيچ وجه قطعش جايز نيست و قابل شرط هم نيست .
و اگر غير معين باشد ، پس اقرب اين است كه قابل شرط است و با اشتراط مىتواند فسخ كند و تبديل به روزهاى ديگر كند ، اگرچه احوط ترك اشتراط است ، و اگر اين شرط را بخواهد در صيغه نذر ذكر كند يا نيّت كند ، در صحتش خلاف است و اقوى جواز است .
اعتكاف در اسلام (فارسى) — صفحة 48
مساهمون: الشيخ محمد جواد الخراساني
ص٤٨