3 - ( آيه كتمان )
سومين آيهاى كه در باب حجيت خبر واحد بدان تمسك شده آيهء كتمان است ، خداوند در قرآن مجيد سورهء بقره آيه 159 مىفرمايد :
« إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الْهُدى مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتابِ أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ » .
يعنى : آنانى كه كتمان مىكنند آنچه را كه ما فروفرستاديم از بينات و ابزار هدايت آن هم پس از اينكه در تورات براى مردمان [ يهود ] بيان نمودهايم ، اينان ملعون خدا و همه لعنتكنندگان قرار مىگيرند .
منظور كتمان علائم و نشانههاى پيامبر اسلام است كه در تورات بيان شده بود و دانايان به تورات آن را به خوبى مىدانستند و بقول قرآن : پيامبر را همانند فرزندان خويش مىشناختند معذلك روى تعصبات و لجاجتها و . . . اين حقيقت روشن را كتمان نمودند و باز هم بقول قرآن :
جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ . . . .
كيفيت استدلال : آيه شريفه به دلالت لفظيهء مطابقيه دلالت مىكند بر حرمت كتمان حق زيرا كه بدنبال كتمان مجازات كاتم را لعن و نفرين ابدى خدا و فرشتگان قرار داده كه خود دليل حرمت است و به دلالت لفظيه التزاميه كه لزومش هم لزوم بين بالمعنى الاخص است دلالت مىكند بر وجوب اظهار حق و به دلالت عقليه صرفه دلالت مىكند بر اينكه : اگر اظهار الحق بر دانايان واجب است پس بايد قبول الحق هم بر مخاطبين واجب باشد و گرنه لازم مىآيد وجوب اظهار لغو باشد و اللازم باطل فالملزوم مثله آنگاه آيه مىگويد :
قبول حق و تسليم شدن در برابر حق عند الاظهار واجب است و مقيد هم نكرده