ولى از كلام شيخ طوسى در مبسوط « 1 » و ابن ادريس در سرائر « 2 » استفاده مىشود كه : اگر امساك كرد و ردّ نكرد گناهى ندارد ، و بلكه ابن ادريس اين مطلب را به اصحاب نسبت داده است .
مرحوم شيخ مىفرمايد : اصل فتواى مذكور ضعيف است [ چون روايات خلاف آن را گفت . ] و نسبتى هم كه ابن ادريس به اصحاب داد ، ثابت نيست .
: قوله : و لا يبعد :
از باب اينكه كلام بزرگان را بايد توجيه كرد ، مىگوئيم : شايد مراد اين دو بزرگوار از عدم الاثم ، فرض جهل باشد ، يعنى تا مادامى كه مشترى جاهل به فساد است ، امساك حرام نيست و اگر امساك كرد عقابى ندارد . [ چون حرمت در حقّ او منجّز نمىشود . ] و گرنه پس از علم به فساد و تنجّز حرمت امساك ، وجهى براى عدم اثم نيست . ]
هامش
( 1 ) المبسوط ، ج 2 ، ص 149 .
( 2 ) السرائر ، ج 2 ، ص 326 .