تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — صفحة 141

مساهمون:

ص١٤١
سَعَدَ جَدُّهُ ، وَتَوَفَّرَ مِنَ الْخَيْراتِ حَظُّهُ ، وَاجْعَلْني مِمَّنْ سَلِمَ فَنَعِمَ از كوشش خود به سعادت رسيدند و از خيرات و خوبىها بهرهء كامل بردند ؛ و از آنان كه در زندگى سالم ماندند پس متنعّم گرديدند وَفازَ فَغَنِمَ ، وَاكْفِني شَرَّ ما أَسْلَفْتُ ، وَاعْصِمْني مِنَ الْإِزْدِيادِ في و پيروز گشتند پس غنيمت يافتند ؛ و مرا از شرّ كارهاى گذشته‌ام كفايت فرما و از اين كه در آينده بر نافرمانى تو بيفزايم حفظ مَعْصِيَتِكَ ، وَحَبِّبْ إِلَيَّ طاعَتَكَ وَما يُقَرِّبُني مِنْكَ وَيُزْلِفُني عِنْدَكَ . فرما ، و فرمان‌بردارى از خودت را و آن چه را باعث نزديك‌شدن به حضرت توست و به من نزد تو منزلت مىدهد محبوب من گردان . سَيِّدي إِلَيْكَ يَلْجَأُ الْهارِبُ ، وَمِنْكَ يَلْتَمِسُ الطَّالِبُ ، وَعَلى اى آقاى من ؛ گريختگان به سوى تو پناهنده مىشوند و جويندگان به درگاه تو التماس مىكنند ، و كَرَمِكَ يُعَوِّلُ الْمُسْتَقيلُ التَّآئِبُ ، أَدَّبْتَ بِالتَّكَرُّمِ وَأَنْتَ أَكْرَمُ آنان كه طلب گذشت مىكنند و توبه‌كار شدند اعتمادشان بر كرم توست ؛ تو بندگانت را با رفتار بزرگوانه‌ات در حالى كه بزرگوارترين الْأَكْرَمينَ ، وَأَمَرْتَ بِالْعَفْوِ عِبادَكَ وَأَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحيمُ . أَللَّهُمَّ كريمان هستى ، ادب كردى ؛ و به بندگانت دستور بخشش دادى در حالى كه خودت بخشنده و مهربانى . فَلاتَحْرِمْني ما رَجَوْتُ مِنْ كَرَمِكَ ، وَلاتُؤْيِسْني مِنْ سابِغِ نِعَمِكَ ، اى خدا ؛ مرا از اميدى كه به بزرگوارىات دارم محروم مكن ، و از نعمت فراگير و فراوانت نااميد مگردان ، وَلاتُخَيِّبْني مِنْ جَزيلِ قِسَمِكَ في هذِهِ اللَّيْلَةِ لِأَهْلِ طاعَتِكَ ، و از قسمت‌هاى بزرگت براى فرمان‌بردارانت در اين شب مرا هم ناكام مساز ، وَاجْعَلْني في جُنَّةٍ مِنْ شِرارِ بَرِيَّتِكَ . رَبِّ ، إِنْ لَمْ أَكُنْ مِنْ أَهْلِ و مرا از آفريدگان شرور و بد رفتارت در حفظ خود بدار . بارپروردگارا ؛ اگر من قابل آنچه درخواست كردم نيستم ، ذلِكَ فَأَنْتَ أَهْلُ الْكَرَمِ وَالْعَفْوِ وَالْمَغْفِرَةِ ، وَجُدْ عَلَيَّ بِما أَنْتَ ليكن تو اهل بزرگوارى و بخشش و آمرزشى ؛ بر من به آنچه سزاوار مقام توست كرامت فرما أَهْلُهُ لابِما أَسْتَحِقُّهُ فَقَدْ حَسُنَ ظَنّي بِكَ ، وَتَحَقَّقَ رَجآئي لَكَ ، نه آنچه شايستهء من است ؛ چون به تو خوش‌گمان بوده و اميدم به سوى توست ، وَعَلِقَتْ نَفْسي بِكَرَمِكَ ، فَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمينَ وَأَكْرَمُ الْأَكْرَمينَ . و جانم به كرامتت بسته است ؛ چون عقيده دارم كه تو مهربان‌ترين مهربانان و بزرگوارترين بزرگواران هستى .
الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — صفحة 141 | سيد مرتضى مجتهدى سيستانى