و . . . ] مورد آزمايش قرار داد و او به خوبى از عهدهء آزمايش بر آمد و آن را به اتمام رساند ، خداوند به او فرمود : من تو را امام ، و پيشواى مردم قرار دادم . ابراهيم گفت : از دودمان من [ نيز امامانى برخواهىگزيد ] خداوند فرمود : [ آرى ، اگر صالح و نيكوكار باشند كه ] عهد من به ظالمين نخواهد رسيد .
يكى ديگر از عطاياى بزرگ الهى به دوست خود ، حضرت ابراهيم ، به هنگامى كه از عهدهء امتحان برآمد ، عهد امامت و پيشوايى مردم و خلافت و وراثت سرزمينهايى است كه به آنها مهاجرت كرده بود . از جمله سرزمين بهشت گونه كنعان ، شامل شام ، لبنان ، فلسطين و نهر اردن . ابراهيم ( ع ) از خداوند پرسيد : « آيا اين امامت و خلافت شامل ذريه من نيز خواهد بود ؟ » خداوند فرمود : « عهد من به ظالمين نخواهد رسيد . » « 1 » در آيات بعد ظالمين به كسانى تعبير شدهاند كه نسبت به احكام و حدود الهى تجاوز و نافرمانى مىكنند
« وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ »
« 2 » ، و در نتيجه به خود ستم مىورزند .
« وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ »
. « 3 » در قسمتى از سورهء صافات مىخوانيم كه از ميان ذريه ابراهيم ( ع ) و ذريه اسحاق بعضى صالح و نيكوكار و بعضى ظالم به خويشتن مىباشند .
« وَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِما مُحْسِنٌ وَ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ مُبِينٌ »
« 4 » .
بديهى است كه ظلمپيشگان از ذريه حضرت ابراهيم از نعمت امامت و پيشوايى زمين محروم بودهاند و به عهد الهى نخواهند رسيد . در تورات سفر پيدايش 17 ، دربارهء اين عهد و پيمان الهى با ابراهيم چنين آمده است :
« و چون ابراهيم 99 ساله بود ، خداوند بر وى ظاهر شد و گفت : من هستم خداى قادر
هامش
( 1 ) . بقره : 124 .
( 2 ) . بقره : 229 .
( 3 ) . طلاق : 1 .
( 4 ) . صافات : 113 .