تفسير كابلى (فارسى) — صفحه 648

لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ نيست قوّت هيچ‌كس را مگر به خداى تعالى ؛ تفسير : مال ، به هر صورت ، نعمت خداست ؛ و اگر كسى آن را مايهء فخر و تكبّر قرار دهد ، دچار آفت مىشود ، بايستى كه در حين دخول در باغ ، در عوض « ما أَظُنُّ أَنْ تَبِيدَ هذِهِ أَبَداً » جملهء « ما شاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ » مى گفت ؛ يعنى : خدا ( ج ) آنچه بخواهد عطا فرمايد ؛ ما هيچ قوّت و اختيار نداريم ؛ حصول « 1 » آن تنها وابسته به امداد و اعانت اوست ؛ اگر او بخواهد مىتواند به آن واحد بستاند ! در روايات است كه وقتى كه شخص در كاروبار خانهء خود آسودگى و فارغ البالى ببيند ، بايد اين كلمات را بگويد : « ما شاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ » . إِنْ تَرَنِ أَنَا أَقَلَّ مِنْكَ مالًا وَ وَلَداً ( 39 ) فَعَسى رَبِّي أَنْ يُؤْتِيَنِ خَيْراً مِنْ جَنَّتِكَ اگر بينى مرا كه كمترم از تو در مال و فرزند ؛ پس اميد است كه پروردگار من بدهد مرا بهتر از بوستان تو ؛ تفسير : در دنيا و يا در آخرت ؛ وَ يُرْسِلَ عَلَيْها حُسْباناً مِنَ السَّماءِ فَتُصْبِحَ صَعِيداً زَلَقاً ( 40 ) أَوْ يُصْبِحَ ماؤُها غَوْراً فَلَنْ و بفرستد بر بوستان تو گرم باد ( آفت ) از آسمان ، پس گردد ميدان صاف ( زمين بى گياه ) ؛ يا شود آب او خشك ( فرورفته ) ، پس هرگز