تفسير كابلى (فارسى) — صفحه 78

وَ لَوْ كانُوا لا يُبْصِرُونَ ( 43 ) و اگرچه نمى بينند ؟ ! تفسير : اگرچه بعضى در ظاهر قرآن كريم و كلام فرخندهء پيغمبر ( ص ) را مى شنوند ، و معجزات و كمالات او را مشاهده مى كنند ؛ امّا ، تا به چشم و گوش دل نباشد ديدن و شنودن ظاهر سودى ندهد . به پيغمبر ( ص ) اختيار داده نشده كه بر كسانى كه از دل كرند ، سخنان خود را شنوانده تواند « 1 » ؛ زيرا ، آنها از شدّت كرى به شنيدن سخن قادر نيستند ؛ يا به آنان كه از دل كورند ، راه حق را باز نمايد ، درحالى كه چشم آنها ادراك نمى تواند . در موضح الفرقان است : « گوش مى نهند يا نگاه مى كنند به اميدى كه پيغمبر چنان كه در دل هاى ديگران تصرّف كرده ، قلوب آنها را نيز تصرّف نمايد ؛ امّا ، اين امر در قدرت خداست . بعضى مفسّران بر آن اند كه از « لا يَعْقِلُونَ » * نفى عقل ، و از « لا يُبْصِرُونَ » * ، نفى بصيرت ، مراد است . مطلب « 2 » ، اينها چندان كور و كرند ، كه علاوه بر عدم ديدن و شنيدن ، از عقل و بصيرت نيز محرومند ؛ پس پيغمبر ( ص ) چه سان تواند آنها را شنوا و دانا گرداند ؟ ! إِنَّ اللَّهَ لا يَظْلِمُ النَّاسَ شَيْئاً وَ لكِنَّ النَّاسَ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ( 44 ) هر آئينه خدا ستم نمى كند بر مردمان چيزى ، و ليكن مردمان بر خويشتن ستم مى كنند . تفسير : در قلوب كسانى كه اثر نيست ، گناه خودشان است ؛ از عدم اعتدال و نادرستى ها مدركات خود را فاسد نموده اند ؛ ورنه خداى متعال در اصل فطرت به هركه « 3 » استعداد آن را بخشوده كه بداند و بپذيرد .