تفسير كابلى (فارسى) — صفحه 578

يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَكُمْ لِيُرْضُوكُمْ وَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَحَقُّ أَنْ يُرْضُوهُ إِنْ كانُوا مُؤْمِنِينَ ( 62 ) قسم مىخورند به اللّه براى شما ( اى مؤمنان ، ) كه راضى سازند شما را ، و اللّه و فرستادهء او مستحق‌ترند به اينكه راضى سازند ايشان او را ؛ اگر باشند مؤمنان . تفسير : حضرت شاه ( رح ) فرمايد « اگر وقتى حضرت پيغمبر - صلّى اللّه عليه و سلّم - ، خداعشان را اظهار مىكردند پيش روى مسلمانان سوگند مىخوردند كه ما سوءقصد نداشتيم تا مسلمانان را خوش و طرفدار خود گردانند غافل از آنكه با خدا ( ج ) و پيغمبر از فريبكارى ساخته نمىشود » اگر آنها به ايمان خويش صادق‌اند ديگران را بگذارند و خود درصدد رضاى خدا ( ج ) و پيغمبر شوند . أَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ يُحادِدِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ فَأَنَّ لَهُ نارَ جَهَنَّمَ خالِداً فِيها ذلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ ( 63 ) آيا ندانستند كه ( هر آئينه ) هركه مخالفت مىكند اللّه و رسول او را ؛ پس ( هر آئينه ) هست براى او آتش دوزخ ، كه جاويد باشد در آن ؛ اينست رسوائى بزرگ . تفسير : اين رسوائى بزرگ‌تر از آن است كه براى رسوا نشدن خود نفاق اختيار كردند .