تفسير كابلى (فارسى) — صفحه 505

عَذابٌ أَلِيمٌ » « ابراهيم ، ركوع 4 ) . إِذْ يَقُولُ الْمُنافِقُونَ وَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ غَرَّ هؤُلاءِ دِينُهُمْ وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ( 49 ) آنگاه كه مىگفتند منافقان و آنان كه در دل‌هاى ايشان بيمارى است : فريفته اينها را دين ايشان ! و هركه توكّل كند بر خدا ، پس هر آئينه خدا غالب ؛ با حكمت است . تفسير : چون منافقين و كلمه‌گويان ضعيف القلب ديدند كه مسلمانان با وجود قلّت تعداد و بىسر و سامانى شجاعت زياد نشان مىدهند ، گفتند كه اين مسلمانان به دين و حقّانيّت خود مغرورند ؛ و خود را طعمهء هلاك مىسازند ! خداوند ( ج ) جواب ايشان را داد كه اين غرور نيست ؛ توكّل است ، هركه بر قدرت بىانتهاى خداى مستعان چنين اعتماد و يقين داشته باشد كه هر امر و ارادهء او تعالى عين حكمت و صواب است ، ضرور « 1 » در معاملهء حق جدّى و دلير مىگردد . وَ لَوْ تَرى إِذْ يَتَوَفَّى الَّذِينَ كَفَرُوا الْمَلائِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَ أَدْبارَهُمْ وَ ذُوقُوا عَذابَ الْحَرِيقِ ( 50 ) و اگر مىديدى چون قبض مىكنند ارواح كافران را فرشتگان ؟ مىزنند روهاى ايشان ، و پشت‌هاى ايشان را ، و مىگويند : بچشيد عذاب سوزان را .