تفسير كابلى (فارسى) — صفحه 296

إِيَّاهُمْ ايشان را ؛ تفسير : عرب بنابر تهيدستى گاهى اولاد خود را مىكشتند ، و مىگفتند : ما كه خود چيزى براى خوردن نداريم ؛ فرزندان خود را چه دهيم ؟ ! از اين جهت ، فرموده است : روزى دهنده خداست ؛ هم به شما ، و هم به اولاد شما ؛ جاى ديگر عوض « مِنْ إِمْلاقٍ » ، « خَشْيَةَ إِمْلاقٍ » گفته شده ؛ يعنى ، از ترس تهيدستى مىكشتند . ممكن است اينجا ذكر كسانى باشد كه فى الحال بينوا نمىباشند ؛ امّا مىترسند هنگامى كه عائله‌شان افزون شود ، از كجا به آنها طعام دهند ؟ ! چون طبقهء اول را پيش از عيال فكر طعام خودشان ، و طبقهء ثانى را انديشهء كثرت عيال پريشان مىداشت ، شايد با « مِنْ إِمْلاقٍ » در اين آيت « نَرْزُقُكُمْ وَ إِيَّاهُمْ » و در آن آيت با « خَشْيَةَ إِمْلاقٍ » « نَرْزُقُهُمْ وَ إِيَّاكُمْ » ارشاد شده است ؛ و اللّه اعلم . وَ لا تَقْرَبُوا الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ و مشويد نزديك به بىحيائىها ؛ آنچه ظاهر باشد از آن ، و آنچه پوشيده باشد ؛ تفسير : شايد از « نزديك آن مرويد » مراد اين باشد كه از مبادى و وسايل اين افعال نيز اجتناب ورزيد ؛ مثلا مانند زنا كه از نظر بد نيز اجتناب لازم است . وَ لا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ و مكشيد هيچ نفس را كه حرام ساخته است خدا كشتنش ، مگر به حق ؛ تفسير : استثناى « إِلَّا بِالْحَقِّ » ضرور بود ؛ زيرا ، در آن كشتن قاتل عمد ؛ زانى محصن ؛ مرتدّ