تفسير كابلى (فارسى) — صفحه 267

عمل ذبح و نام فرخندهء الهى ( ج ) گوشت آن حلال و پاكيزه گرديده ؛ هركه هر دو نوع را يكسان انگارد ، معتدى مىباشد ( يعنى از حد متجاوز ) . وَ ذَرُوا ظاهِرَ الْإِثْمِ وَ باطِنَهُ إِنَّ الَّذِينَ يَكْسِبُونَ الْإِثْمَ سَيُجْزَوْنَ بِما كانُوا يَقْتَرِفُونَ ( 120 ) و ترك كنيد آشكار گناه را ، و پوشيدهء آن را ؛ ( هرآئينه ) كسانى كه كسب مىكنند گناه را ، عنقريب جزا داده مىشوند به آنچه مىكردند . تفسير : در اثر اغواى كافران ؛ در ظاهر عمل مكنيد و در باطن به دل خويش شبهه ميفگنيد ( كذا فى موضح الفرقان ) . وَ لا تَأْكُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ و مخوريد از آنچه ياد كرده نشده نام خدا بر آن ؛ تفسير : يعنى نه حقيقتا ، و نه حكما . در مسئلهء متروك التسميه سهوا ، علماى حنفيّه « ذكر حكمى » را دعوى مىكنند . « 1 » وَ إِنَّهُ لَفِسْقٌ وَ إِنَّ الشَّياطِينَ لَيُوحُونَ إِلى أَوْلِيائِهِمْ لِيُجادِلُوكُمْ وَ إِنْ أَطَعْتُمُوهُمْ إِنَّكُمْ لَمُشْرِكُونَ ( 121 ) و اين خوردن ، گناه است ؛ و ( هرآئينه ) شياطين وسوسه مىاندازند در دل‌هاى رفيقان خود ، تا خصومت كنند به شما ؛ و اگر فرمانبردارى كرديد ايشان را ، ( هرآئينه ) شما مشركيد .