تفسير كابلى (فارسى) — صفحه 203

وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ لَلدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَ فَلا تَعْقِلُونَ ( 32 ) و نيست زندگانى دنيا مگر بازى كودكان ، و مشغولى ديوانگان ؛ و هر آئينه دار آخرت بهتر است براى كسانى كه پرهيزكارى مىكنند ؛ آيا در نمىيابيد ؟ ! تفسير : كفّار مىگفتند كه جز زندگانى دنيا دگر حياتى نيست ؛ امّا حقيقت اين است كه اين حيات غم‌انگيز و فانى در قبال حيات اخروى هيچ ، و بىحقيقت است . در حيات اين جهان ، همان لمحات « 1 » در زندگانى محسوب مىشود كه براى اصلاح آخرت صرف شود ؛ ديگر تمام اوقاتى كه ته از فكر آخرت است ، نزد مردم دورانديش ، زايد از لهو و لعب ، ارزشى ندارد ! پرهيزگاران و دانايان دانند كه خانهء اصلى ، خانهء آخرت ؛ و حيات حقيقى ، حيات آخرت است . قَدْ نَعْلَمُ إِنَّهُ لَيَحْزُنُكَ الَّذِي يَقُولُونَ فَإِنَّهُمْ لا يُكَذِّبُونَكَ وَ لكِنَّ الظَّالِمِينَ بِآياتِ اللَّهِ يَجْحَدُونَ ( 33 ) وَ لَقَدْ كُذِّبَتْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِكَ به تحقيق ، ما مىدانيم به درستى كه ترا اندوهگين مىگرداند آنچه مىگويند ؛ پس به درستى كه ايشان تكذيب نمىكنند ترا ، و ليكن اين ستمكاران آيات خدا را انكار مىكنند . و هر آئينه به دروغ نسبت كرده شده پيغامبران پيش از تو ،