دقت است ، زراره از آن حضرت نقل كرده كه فرمود : در قلب هر بندهاى نكتهء سفيدى هست چون گناه كند در آن نكته ، نكتهء سياهى پديد مىشود ، اگر توبه كند آن نكتهء سياه از بين مىرود و اگر به گناهان ادامه دهد آن سياهى زياد مىگردد تا جايى كه همهء آن سفيدى را فراگيرد و چون سفيدى را فراگرفت ديگر صاحب چنين قلبى به خير بر نمىگردد ، آن است قول خداى عز و جل :
كَلَّا بَلْ رانَ عَلى قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ
اينك متن روايت :
« عن زرارة عن ابى جعفر عليه السّلام قال ( قال ) ما من عبد إلا و في قلبه نكتة بيضاء فاذا اذنب ذنبا خرج فى النكتة ، نكتة سوداء فان تاب ذهب ذلك السواد و ان تمادى في الذنوب زاد ذلك السواد حتى يغطى البياض فاذا تغطّى البياض لم يرجع صاحبه الى خير ابدا و هو قول اللَّه عز و جل
كَلَّا بَلْ رانَ عَلى قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ
( كافى كتاب الايمان و الكفر باب الذنوب حديث 20 ) .
در روايت ديگرى امام صادق عليه السّلام از پدرش نقل كرده كه مىفرمود : هيچ چيز بيشتر از گناه قلب را فاسد نمىكند قلب خطا مىكند و ادامه مىدهد تا گناه بر قلب غالب شود و بالاى آن را پائين آن كند ( همان محل حديث اول ) .