24 - فَسَقى لَهُما ثُمَّ تَوَلَّى إِلَى الظِّلِّ فَقالَ رَبِّ إِنِّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ . يعنى براى كمك به آنها به گوسفندان آنها آب داد ، آن گاه براى استراحت به سايهاى رفت ، باز ملاحظه مىشود كه به خدا توجه مىكند ، و او را مىخواند . الميزان نظر مىدهد كه مراد از ما در « لما » نيرومندى و قدرت بدنى موسى است يعنى خدايا من به اين توانايى كه به من نازل كردهاى كه توانستم قبطى را بكشم ، اينهمه راه را پياده بيايم ، گوسفندان اينها را آب دهم ، محتاجم ، لازمهء اين آنست كه خدايا به من طعام برسان تا بخورم و تواناييم از دستم نرود . در برهان از امام صادق عليه السّلام نقل شده : قال سئل الطعام . 25 - فَجاءَتْهُ إِحْداهُما تَمْشِي عَلَى اسْتِحْياءٍ قالَتْ إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ ما سَقَيْتَ لَنا . معلوم مىشود كه دختران بعد از برگشتن جريان را به شعيب عليه السّلام گرفتهاند و او يكى از آنها را فرستاده تا موسى را به خانهء وى دعوت كند تا مزدى در مقابل آب دادن به او بدهد ، نكره آمدن « استحياء » براى تفخيم است يعنى عفت كامل . ما در « ما سقيت » براى مصدر است يعنى « اجر سقيك لنا » . فَلَمَّا جاءَهُ وَ قَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَ قالَ لا تَخَفْ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ . بدين ترتيب هر سه دعاى موسى مستجاب شد ، و آن سه عبارت بودند از رَبِّ نَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ - عَسى رَبِّي أَنْ يَهْدِيَنِي سَواءَ السَّبِيلِ - رَبِّ إِنِّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ ، مدين خارج از مملكت مصر بود ، فرعون نمىتوانست او را در مدين تعقيب نمايد .
تفسير احسن الحديث (فارسى)ج ۸ — صفحه 35
پدیدآورندگان: على اكبر قرشى بنابى
ص۳۵