24 -
فَسَقى لَهُما ثُمَّ تَوَلَّى إِلَى الظِّلِّ فَقالَ رَبِّ إِنِّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ
.
يعنى براى كمك به آنها به گوسفندان آنها آب داد ، آن گاه براى استراحت به سايهاى رفت ، باز ملاحظه مىشود كه به خدا توجه مىكند ، و او را مىخواند .
الميزان نظر مىدهد كه مراد از ما در « لما » نيرومندى و قدرت بدنى موسى است يعنى خدايا من به اين توانايى كه به من نازل كردهاى كه توانستم قبطى را بكشم ، اينهمه راه را پياده بيايم ، گوسفندان اينها را آب دهم ، محتاجم ، لازمهء اين آنست كه خدايا به من طعام برسان تا بخورم و تواناييم از دستم نرود .
در برهان از امام صادق عليه السّلام نقل شده :
قال سئل الطعام .
25 -
فَجاءَتْهُ إِحْداهُما تَمْشِي عَلَى اسْتِحْياءٍ قالَتْ إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ ما سَقَيْتَ لَنا
.
معلوم مىشود كه دختران بعد از برگشتن جريان را به شعيب عليه السّلام گرفتهاند و او يكى از آنها را فرستاده تا موسى را به خانهء وى دعوت كند تا مزدى در مقابل آب دادن به او بدهد ، نكره آمدن « استحياء » براى تفخيم است يعنى عفت كامل . ما در « ما سقيت » براى مصدر است يعنى « اجر سقيك لنا » .
فَلَمَّا جاءَهُ وَ قَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَ قالَ لا تَخَفْ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
.
بدين ترتيب هر سه دعاى موسى مستجاب شد ، و آن سه عبارت بودند از
رَبِّ نَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
-
عَسى رَبِّي أَنْ يَهْدِيَنِي سَواءَ السَّبِيلِ
-
رَبِّ إِنِّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ
، مدين خارج از مملكت مصر بود ، فرعون نمىتوانست او را در مدين تعقيب نمايد .