لذا در قالب جعل خدايى بيان شده است و از آنجا كه بزرگان كوچكان را به دنبال مىكشند به مكر اكابر تكيه شده است
وَ ما يَمْكُرُونَ إِلَّا بِأَنْفُسِهِمْ وَ ما يَشْعُرُونَ
جبههگيرى در مقابل حق به ضرر انسان است بداند يا نداند .
124 -
وَ إِذا جاءَتْهُمْ آيَةٌ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ حَتَّى نُؤْتى مِثْلَ ما أُوتِيَ رُسُلُ اللَّهِ
.
اين آيه وصفى است از اوصاف « اكابر » ، ضمير « جاءتهم » راجع به آنهاست اينان در برابر آيهاى كه بر پيغمبرى نازل مىشد مىگفتند : هرگز باور نخواهيم كرد بايد به خودمان نازل شود ، گويند : وليد بن مغيرة به رسول خدا صلى اللَّه عليه و إله گفت : به خدا اگر پيامبرى حق بود مىبايست بر من نازل شود كه از تو بزرگتر و ثروتمندترم ( مجمع البيان ) در محل ديگر آمده است
وَ قالَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ لَوْ لا يُكَلِّمُنَا اللَّهُ أَوْ تَأْتِينا آيَةٌ . . .
بقره / 118 در جواب آمده :
اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ سَيُصِيبُ الَّذِينَ أَجْرَمُوا صَغارٌ عِنْدَ اللَّهِ وَ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما كانُوا يَمْكُرُونَ
:
يعنى طاغوتها نمىتوانند پيام آور خدا باشند ، خود بهتر مىداند چه كسى لايق رسالت است ، به نظر مىآيد
عَذابٌ شَدِيدٌ
بيان صغار باشد
رَبَّنا إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ
آل عمران / 192 « يمكرون » همان ايستادگى در برابر حق است .
125 -
فَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ وَ مَنْ يُرِدْ أَنْ يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقاً حَرَجاً كَأَنَّما يَصَّعَّدُ فِي السَّماءِ
:
اسلام به معنى تسليم و پذيرش حق و حرج به معنى تنگتر است ، فاء در « فمن » نتيجهگيرى است از مطالب گذشته ، يعنى حالا كه انسان به حكم مرده