اين آيه اولا امر فرمود به ترك طاعت كفار كه نهى از صلوة ميكنند بلكه در هيچ امرى نبايد اطاعت آنها را كرد در مقابل اطاعت خدا و رسول و ائمه اطهار و منصوب از قبل آنها مثل والدين و زوج و علماء اعلام و آمرين بمعروف و ناهين از منكر و مولى و امثال آنها .
( كلا ) يعنى هرگز چنين نيست كه اين انسان كافر ميگويد :
( لا تُطِعْهُ )
كه نهى از صلوة مىكند و ذكر صلوة از باب مثال است و الا اين كفار و مشركين و ضالين و فساق و فجار مؤمنين را نهى ميكنند از اطاعت اوامر الهى و واجبات شرعى بالاخص از تحصيل علم ديانت و رجوع بكتب دينى و تشرف محضر علماء و وعاظ و آنچه كه بر خلاف هواى نفس آنها است و با دنياى آنها مخالفت دارد .
( وَ اسْجُدْ )
در پيشگاه الهى خاضع و خاشع شود و شكرگزار باشد بر نعمتهاى الهى و امتثال اوامر او و اطاعت فرمان او . و بالجمله دين با دنيا سازش ندارد اينها دين را به دنيا فروختند و هواى نفس را مقدم بر دين دانستند :
أَ رَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ أَ فَأَنْتَ تَكُونُ عَلَيْهِ وَكِيلًا أَمْ تَحْسَبُ أَنَّ أَكْثَرَهُمْ يَسْمَعُونَ أَوْ يَعْقِلُونَ إِنْ هُمْ إِلَّا كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِيلًا
فرقان آيه 43 و 44 .
( وَ اقْتَرِبْ )
قرب مكانى نيست قرب زمانى نيست ذات مقدس ربوبى احاطه قيّوميت دارد بجميع ما سوى اللَّه :
وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ
ق آيه 16 . بلكه قرب معنوى است كه مشموليت تفضلات الهى باشد ، و اين قرب به چند امر حاصل مىشود :
1 - بايمان و تحصيل معارف الهى هر چه ايمان قوىتر باشد و معرفت كاملتر باشد قربش بيشتر است تا به حدى كه به حق اليقين برسد و آنچه در خور ممكن است و قابليت دارد بمقام فعليت برساند .
2 - بصفات حميده و اخلاق فاضله و ملكات حسنه كه فرمودند در حديث :
( تخلقوا باخلاق اللَّه )
آن هم هر يك از اين صفات درجاتى دارد تا بدرجه اعلى آن برسد .
3 - بعبادت و بندگى هر چه بيشتر و بهتر و كاملتر باشد قربش بيشتر مىشود كه