[ سوره طه ( 20 ) : آيه 17 ]
[ سوره طه ( 20 ) : آيه 18 ]
قالَ هِيَ عَصايَ أَتَوَكَّؤُا عَلَيْها وَ أَهُشُّ بِها عَلى غَنَمِي وَ لِيَ فِيها مَآرِبُ أُخْرى ( 18 ) عرض كرد حضرت موسى اين عصاى من است به آن تكيه مىدهم و با او گوسفندان خود را مىچرانم و از براى من در اين عصا مقاصد و مطالب ديگرى است . ( قالَ هِيَ عَصايَ أَتَوَكَّؤُا عَلَيْها ) الوكاء تكيهگاه است و از اين باب متكاء است كه به آن تكيه ميدهند و مستحبّ است براى انسان مخصوصا اگر مسن باشد عصا در دست گيرد و بخصوص در حال مسافرت آن هم از چوب بادام تلخ باشد در خبر است ( من بلغ اربعين سنة و لم يتعصا فقد عصى ) . ( وَ أَهُشُّ بِها عَلى غَنَمِي ) راندن گوسفندان و زدن باشجار براى سقوط اوراق آنها جهت گوسفندان و جلوگيرى آنها از دخول در مزارع و بردن آنها در مراتع و منابع مياه و غير اينها . ( وَ لِيَ فِيها مَآرِبُ أُخْرى ) در مجمع البحرين ( مآرب اى حوائج واحدها مأربة مثلثة الراء ) و از كلينى و ابن بابويه و بصائر صفار قريب به اين مفاد روايت شده كه عصاى آدم بوده تا بموسى رسيده و اين سبز است مثل زمانى كه از درخت بريده مىشود و نطق مىكند و بهرچه امر به او شود انجام ميدهد و دو شعبه دارد يكى