ممكن بواجب مخلوق به خالق و نحو اينها .
وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى
مسألهء شفاعت يكى از ضروريات دين است و منكر آن كافر است و غير مؤمن قابليت شفاعت ندارد بلكه خاص به أهل ايمان است چنانچه در بسيارى از أخبار در تفسير .
« لِمَنِ ارْتَضى »
دارد لمن ارتضى دينه . و شفعاء دو دسته هستند ، داراى شفاعت خاصّه و شفاعت عامّه .
اما شفاعت خاصه قرآن ليالى متبركه ، ماههاى شريفه ، مؤمنين ، ملائكه حملهء عرش ، انبياء ، اولياء ، علماء ، سادات ، أولادهاى صغار مؤمنين و غير اينها .
و اما شفاعت عامه خاص محمّد و آل محمّد صلّى اللَّه عليه و سلم است و شفاعت آنها هم مختلف است .
درجهء اوّل شفاعت گنهكاران مؤمنين كه بواسطهء ارتكاب معاصى استحقاق عذاب دارند كه فرمود :
« ادّخرت شفاعتى لاهل الكبائر من امتى »
زيرا أهل صغاير به نص آيهء شريفه معفوّ هستند كه فرمود :
« إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ »
نساء آيهء 35 . و معاصى كبار معاصى است كه وعده آتش يا عذاب داده شده ، يا در نظر شرع بزرگ شمرده شده ، يا تصريح به به كبيره بودن آن شده ، يا اشدّ از بعضى كبائر گفته شده ، يا اصرار بر صغاير شده .
اشكال : بنا بر اين پس مؤمنين خوفى از معاصى ندارند ، زيرا مشمول شفاعت مىشوند .