حكم مشتركند بايد مؤمنين از آنها تبرى بجويند و مورد لعن و طرد قرار دهند و با آنها كمال عداوت را داشته باشند براى اينست كه در زمان نزول آيه كفارى كه اطراف مسلمين بودند مشركين و يهود و نصارى بودند ، اما مشركين كه دائما در جنگ و قتال با مسلمين بودند توهم اينكه مسلمانان با آنها اظهار مودتى بكنند نبود فقط يهود و نصارى بودند بتوهم اينكه با آنها مساعدت ميكنند در دفع مشركين ، اتخاذ در اصل ائتخاذ از ماده اخذ همزه در تا ادغام شد مثل اتحاد كه اوتحاد بوده و اتفاق كه اوتفاق بوده و امثال اينها ، و اخذ بمعنى خلطه و آميزش و محبت و كمك و امثال اينها است و اين مصيبت بزرگى است در عصر حاضر كه شدت ارتباط با كفار پيدا شده و رفته رفته دين و جان و مال و حيثيات مسلمين در مخاطره افتاده و اخلاق و اعمال سوء آنها در مسلمين رواج بسزا پيدا كرده حتى لباس و خوراك و رفتار آنها در اينها تأثير كرده .
بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ
الكفر ملة واحدة اينها و لو اينكه در بين خودشان عداوت و بغضاء هست
وَ أَلْقَيْنا بَيْنَهُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ
مائده آيه 64 ، لكن در عداوت با اسلام و قرآن و مسلمين يك دله و يك جهتند اگر ديديد با شما اظهار دوستى كردند بدانيد كه ميخواهند شما را بدوشند و حيثيات شما را از بين ببرند و دين شما را از دست بدهند .
وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ
آيات و اخبار بعناوين مختلفه دلالت دارد كه دوستى و تشبه به آنها موجب حشر با همان محبوب و مشبه به است ( المرء مع من احب )
( من احب حجرا حشره اللَّه معه )
( من تشبه بقوم حشره اللَّه معهم )
و غير اينها و مراد فانه منهم نه اينست كه اين هم يهودى يا نصرانى است بلكه مراد اينست كه در عذاب با آنها در يك درجه است ، و اين موضوع در اسلام و ايمان بسيار مهم است كه مسئله تولى و تبرى باشد حتى سؤال كردند
( هل الحب و البغض من الايمان )