و غيره نميگذارند ولى يهود سعادت را اختصاص ببنى اسرائيل دانسته و ساير طوايف عالم را محروم مىپندارند و از اينجهت غير بنى اسرائيل را بدين خود دعوت نمىكنند و اين سيره از زمان حضرت موسى الى زماننا هذا بين آنها سارى و جارى بوده چنانچه در قرآن مىفرمايد :
لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ كانَ هُوداً
« 1 » و
نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ
« 2 » و ثانيا اينان مدعى هستند كه اگر از بنى اسرائيل كسى بر خلاف دين رفتار كند چند روزى بيش معذب نخواهد بود چنان كه از قول آنها ميفرمايد :
وَ قالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلَّا أَيَّاماً مَعْدُودَةً
« 3 » ( دوم ) : جملة جزائية
فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ
كه فرع جمله شرطيه قرار داده شده اعتراض بجميع ارباب اديان است زيرا آرزو و تمناى مرگ نمودن مذموم و كاشف از شكايت و نارضايتى است و دعاء به طول عمر ممدوح و مطلوب است و اگر گاهى از ائمه اطهار و معصومين از اين قبيل كلمات اظهار شده از جهت عظمت مصيبت بوده مانند كلام حضرت زهراء « ع » «
اللهم عجل وفاتى سريعا
» و يا كلام حضرت على عليه السّلام «
ارحنى فقد افنيت كل خليلى
» و يا كلام حضرت ابا عبد اللَّه عليه السّلام «
على الدنيا بعدك العفا
» علاوه بر اينكه نوع مردم تمنا و آرزوى مرگ نمىكنند و اختصاص به يهود ندارد .
جواب : تمنا و آرزوى مرگ نداشتن نوع مردم يا از جهت اينست كه اعتقاد بمعاد ندارند مانند طبيعيها و دهريها و يا بواسطه كثرت معاصى و عدم قبولى اعمال از سوء عاقبت و عذاب ميترسند و ميخواهند بواسطه عبادت يا توبه يا وسائل ديگر تدارك معاصى خود را بكنند ولى يهود كه مدعى هستند قطعا اهل سعادتند
هامش
( 1 ) - سوره بقره آيه 105
( 2 ) - سوره مائده آيه 214
( 3 ) - سوره بقره آيه 74