و « منكر » مصدر است .
يَكادُونَ يَسْطُونَ بِالَّذِينَ يَتْلُونَ عَلَيْهِمْ آياتِنا :
خواستيذ كه بقتل و ضرب ظاهر شويذ با تاليان قران .
ابن عيسى گويذ :
« سطوت » ، ظهور حالتى بوذ كه آن را خوفى هايل باشذ . « 1 »
قُلْ هَلْ أُنَبِّئُكُمْ بِشَرٍّ مِنْ ذلِكَ :
بگو اى محمد ! خبر دهم شما را به چيزى كه بذتر بوذ بر شما ، و شما را در آن كراهيت بيشتر باشذ از آنك استماع كلام خذاى - تعالي - بشما رسانند ، و ابطال دين شما در آن بوذ ؟ من خبر دهم شما را ببذتر از آن .
پس تفسير « بشر من ذالك » مىفرمايذ .
النَّارُ :
آن شر ، دوزخ است .
وَعَدَهَا اللَّهُ الَّذِينَ كَفَرُوا :
كافرانرا خذاى - تعالى - بدوزخ وعده فرموذه است .
و « ها » در « وعدها » ، ضمير .
وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ :
و بذ چيزيست بازگشتن جاي ايشان ؛ يعنى : دوزخ .
هامش
( 1 ) - تبيان 7 / 340 ، مجمع 7 / 95 ، بدون ذكر نام قائل .