به راه راست و با حجت و بيانم من ،
ابن عيسى گويذ : « بصيرة » معرفتى است كه به آن تمييز حق از باطل توان كرد ، و آن مصدر « بصر » است . « 1 »
وَ مَنِ اتَّبَعَنِي :
و آنانك به من ايمان آوردهاند و مرا تصديق كردهاند ؛ يعنى : امير المؤمنين « 2 » و ايمهء معصوم از فرزندان او ، كه ايشان نيز مردم را بخذا دعوت كنند . « 3 »
و گفتهاند كه : سخن با دعوا الى الله تمام شذ . پس استيناف كرد و گفت :
« عَلى بَصِيرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِي »
« على بصيرة » خبر مبتدا بوذ . و اين وجه نيكوترست . « 4 » و بوجه اوّل حال بوذ . « 5 »
هامش
( 1 ) - تبيان 6 / 205
( 2 ) - اصل نسخه : يعنى المؤمنين .
( 3 ) - لاهيجى 2 / 568 .
( 4 ) - مجمع 5 / 268 ، كشاف 2 / 509 ، منهج 5 / 84 .
( 5 ) - اين وجه نيكوتر است كه على بصيرة حال باشد زيرا در اين صورت معنا اين مىشود كه : دعوت من و اهل بيت من ، مردم را بسوى خداى از پيش خود نيست .
بلكه مؤيد از طرف خدا هستيم و بنابراين طريق ، مىشود كه به اين آيه شريفه استناد كرد به اينكه امامت و ولايت نيز مانند رسالت احتياج به بصيرتى و فهمى دارد كه بتواند امام عليه السلام وظائف خويش را انجام دهد و اين بصيرت و فهم خدادادى است كه شخص پيامبر و امام را از خطا و گناه نگه مىدارد كه اين همان معناى -