وَ يَقُولُونَ :
و مىگويند ،
هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ :
حسن گويذ : كافران گفتند : بتان شفيعان مااند در حضرت خذاي - تعالى - در امور دنيا و معايش آن ، زيرا كه ايشان اقرار ببعث نداشتند . « 1 »
و گفتهاند : شفيعان مااند نزد خذاى - تعالي - اگر بعثى و نشرى باشذ . « 2 »
و گفتهاند : از كفار ، بعضى هستند كه ببعث اعتقاد دارند . « 3 »
قُلْ أَ تُنَبِّئُونَ اللَّهَ بِما [ لا ] يَعْلَمُ فِي السَّماواتِ وَ [ لا فِي ] الْأَرْضِ ؛
يعنى : خبر مىدهيذ او را به آنچه نبوذ و نباشذ ؟ زيرا كه در آسمانها و زمين ، هيچكس [ 79 - پ ] نيست جز خذاي كه او مستحق عبادت بوذ . علم ، نفى فرموذ بنفى معلوم . « 4 »
سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ :
تنزيه نفس خوذ مىفرمايذ ، از آنك جز وى معبودى هست ، يا شريكى او را توانذ بوذ .
هامش
( 1 ) - طبرى 15 / 46 ، تبيان 5 / 355 ، مجمع 5 / 148 ، ابو الفتوح رازى 6 / 167 .
( 2 ) - ابو الفتوح رازى 6 / 167 .
( 3 ) - كشف الاسرار 4 / 265 ، مجمع 5 / 148 ، كشاف 2 / 336 .
( 4 ) - تبيان 5 / 355 ، مجمع 5 / 149 ، كشاف 2 / 336 .