قوله تعالى :
قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ .
« 1 »
بگو اى محمد ! بميريذ بخشم خوذ .
و اين آيت ، آنگه منزل شذ كه جماعتى منافقان ، چون باصحاب رسول - صلى اللّه عليه و آله و سلم - مىرسيذند ، اظهار كلمهء توحيد مىكردند . مؤمنان با ايشان دوستى مىكردند و رشد ايشان و ايمان مىخواستند . و ايشان از طريق مخالفت و نفاق و شقاق ، مؤمنانرا دشمن مىداشتند .
چون بعضى از ايشان ببعضى مىرسيذند ؛ يعنى : از منافقان ، از غايت تحسّر ، سر انگشت ابهام از خشم مؤمنان در دندان مىگرفتند . چنانك در عرف از غلبه خشم گويند : « فلان انگشت بر تو مىخايد » ؛ يعنى : اگر بر تو دست يابذ با تو چها كنذ . « 2 » بارى - تعالى - اين آيت فرستاذ .
يعنى : اى محمد ! ايشانرا اين حسرت بر شما و انگشت خاييذن « 3 » على الدوام باذ ، تا بتشفى خود راه نيابند .
هامش
( 1 ) - آل عمران / 119 .
( 2 ) - طبرى 7 / 151 .
( 3 ) - انگشت خاييدن : انگشت جويدن ، انگشت به دندان گرفتن ( فرهنگ نفيسى ) .