تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بخشى از تفسيرى كهن به پارسى (فارسى) — صفحة 321

مساهمون:

ص٣٢١
شدندگاه : المصير 75 شما را مىباززنم : انهيكم 171 شما را . . . مىفزودنديد : زادوكم 64 شما مىكوشيد بهرهء خود : فاستمتعتم 74 شنوانيديد : لاسمعهم 20 شواشانان : البشرى 128 ، 166 شواشانان آورنده : البشير 214 شواشانان داديم : بشّرنا 165 شواشانان ده : بشّر 46 ، 57 ، 106 ، 134 شواشانان دهيم : نبشّر 266 شوخ : عنيد 247 شوخان : المعتدين 131 شوخ شده‌اند و خوسته : مردوا 87 شهرهاء پركنده : القرى 219 شيد : اذهبوا 211 شيد : امضوا 267 صدقه دهان : المتصدّقين 212 ضايع نكنيم و انار : لا نضيع 202 طلخب : حمأ 263 طلخب خام : حمأ 263 عاجز نيارند : لا يعجزون 36 عادت كردن : المرود 87 عذر سازان : المعذّرون 81 عذر مدهيد : لا تعتذروا 83 عيب‌پوش : غفور 254 عيب كردن : لمز 78 فاشتابانيد : يعجّل 109 فراپذير : تقبّل 255 فراجيجيدند : اجتثّت 251 فراخ بخشيدگان بخوش منشى : المطّوّعين 78 فراخ توانى : اترفوا 180 فراخ جهانى : اترفوا 180 فراز رويان : الملأ 151 فراساخته . . . است : يفترى 220 فراساخته نهاده است : يفترى 220 فراگذرانيديم : جاوزنا ب . . . 135 فرانگذارند : ان نعف 73 فرمان‌بردارى : طوعا 227 فرو بارانيديم : امطرنا 169 فروخته دارد چراغ خود : ان يتمّ نوره 56 فرود آيد بر ايشان : ينزّل عليهم 72 فروز آوردند : احلّوا 252 فروز آيد : تحلّ 235 فرو گذاشتگان : مفرطون 289 فوژاى جست : حاش 200 فوژاى جوى : فاستعذ 10 فوژاى خواستن : معاذ 209 فوژاى مىخواهم : اعوذ 157 قصّه نهاد از خويشتن : افترى 153