فرستاذيم نوح را بقوم خويش كه من شما را آكاه كنندىام بيمنمائى آكاهكننده كه مبرستيذ مكر اللّه را كه من مىترسم بر شما از عذاب روزى كه عذاب آن دردنماى است
فَقالَ الْمَلَأُ
فزار رويان و مشهوران قوم او كفتند نمىبينيم ترا مكر مردمى همجون ما
وَ ما نَراكَ اتَّبَعَكَ إِلَّا الَّذِينَ هُمْ أَراذِلُنا
و جاى ديكر كفت
أَ نُؤْمِنُ لَكَ وَ اتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ
و نمىبينيم ترا كه به تو پىبرذ مكر ايشان كه رذاله و نفايهء مااند ننك دوذ ان « 1 » ما اراذل جمع ارذل است
بادِيَ الرَّأْيِ
بيشين ديذار ناانديشيذه و ناسكاليذه و ترا ناشناخته و لو بيّنوك فعرفوك لما اتّبعوك * و ما نريك الى قوله بادى الرّاى بىهمز جنان كه فا بيذا و جنانك فرا مىنگريم و نمىبينيم شما را بر ما افزونى از مهترى نه جذ از آنكه شما را دروغزنان بنداريم
[ سوره هود ( 11 ) : آيه 28 ]
قالَ يا قَوْمِ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ كُنْتُ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَ آتانِي رَحْمَةً مِنْ عِنْدِهِ فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْ أَ نُلْزِمُكُمُوها وَ أَنْتُمْ لَها كارِهُونَ ( 28 )
نوح كفت اى قوم جه بينيذ
إِنْ كُنْتُ
ار من اين كونحال است ار من بر بيذاى و راستى و درستىام از خذاوند خويش و داذ مرا وخشايش از نزديك خويش آن بر شما بوشيذه ماند
فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْ
و آن را بوشيده و كور كردند بر شما در شما بنديم آن را يعنى بيّنه را و شما آن را ناخواها و دژواردار
[ سوره هود ( 11 ) : آيه 29 ]
وَ يا قَوْمِ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مالاً إِنْ أَجرِيَ إِلاَّ عَلَى اللَّهِ وَ ما أَنَا بِطارِدِ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ وَ لكِنِّي أَراكُمْ قَوْماً تَجْهَلُونَ ( 29 )
و اى قوم از شما مالى نمىخواهم ، نيست مزد من مكر بر اللّه
وَ ما أَنَا بِطارِدِ
و من نه رانندهء ايشانام كه كورفيذهاند باللّه اين جواب قول ايشان است كه كفتند هم اراذلنا كه ايشان هام ديذار خذاوند خويش خواهند بوذ يعنى او را خواهند ديذ لكن من شما را قومى مىبينم
پاورقی
( 1 ) . در نسخه : ننك دوذ آن