از لحاظ شخصيت فردى اين بنده با نهايت اعتذار از ساحت قدسى آن بزرگمرد ، عرضه مى دارد كه در مدت معاشرت نسبتا طولانى و تلمذ در محضر ايشان جز صداقت و مهربانى و بزرگوارى چيزديگرى نديديم . ايشان از ريا و خودستايى كه در عالم علم و تعليم فراوان يافت مىشود به كلى بدور بودند .
نديدم كه عصبانى بشود و از كسى اگرچه به اشاره به بدى ياد كند . با همه مهربان و خوش برخورد بود . اعلا و ادنا را به حضور مى پذيرفت . دعوت ملاقات كسى را رد نمى كرد . از مطالعه و شنيدن هيچ كتاب و نظريه اى ابا نداشت . تقريبا تمام مفاخر و بزرگان علمى كشور در دروان معاصر را مى شناخت و با آثار آنان آشنا بود . درطول شبانه روز فقط چهارساعت خواب داشت . بقيه ساعات را يا مطالعه مى كرد و مى نوشت و يا اينكه به مراجعات پاسخ مى داد و افراد را بحضور مى پذيرفت و نيز به امورات شخصى خانواده از قبيل خريد و غيره مى پرداخت .
نكته بسيار بارزى كه دوست دارم بجاى نكات ديگركه انتظار شنيدنش را داريم و دارند ، به آن اشاره كنم اتكا به نفس ايشان بود . اطمينان نفسى عجيبى داشت . كوچك ترين كار را راضى نمى شد به ديگران محول نمايند .
پذيرايى را شخصا انجام مى داد . در طول مسافرت ها از تهران به تبريز و اردبيل كه در بنده در خدمتش بودم براى من درس زندگى بود . عجيب است با آن سن و سال آماده نشد حتى براى يك بار هم كه شده كيف و وسايل ايشان را بنده حمل كنم .
در تشويق جوانان اهل قلم مى كوشيد . مدام پى گيراخبار و تازه هاى علمى و فرهنگى بود . مطالعه روزنامه جزو اعمال روزمره ايشان بود . . . تواضع عالمانه در عين استغناى طبع از حركات و سكناتش هويدا بود . مواردى شاهد بودم كه ذكر صريح آن را روا نميدانم .
شخصيت عرفانى و سلوكى :
بايسته دقت است كه درعين تشرع كامل و مداومت به قرائت قرآن تهجد و رازو نيازكه در زندگى خصوصى ايشان شاهد بودم ، بى ترديد اهل سلوك و تهذيب نفس بود و به مراحل طهارت نفس دست يافته بود . بر لزوم استاد و مرشد و مربى تاكيد مى نمود . هيچ و قوم وگروهى را رد و طرد نمى كرد . مشرب عرفانى و ذوق خاص خود را داشت . به همه جويندگان و جوانان توصيه مى فرمود كه شما در تحكيم شريعت خود بكوشيد و به اندازه مقدور از سر صدق و صداقت و درد دين عمل كنيد باقى را ه را از خود خداوند و اهل بيت بخواهيد كه