بسيارى از فرقههاى عرفانى كه با ادعاى اعطاى آرامش و شادمانگى به جامعه و با وعده آن به جوانان ، آنها را از خانوادههايشان جدا كرده و بعدها معلوم شد كه نه تنها به آنها شادى نبخشيدند بلكه بسيارى دچار بيماريهاى روحى شدند . اين فرقهها كه در غرب گاهى با عنوان
Cult
معروف شدند ، اخيراً خانوادههاى آنها گروههايى را با عنوان
Anty Cult
تشكيل دادند و احساس خطر براى فرزندانشان كرده و آنها را از
Cult
ها جدا كردند .
و حقيقت هم همين است كه شادى و آرامش در پرتو ذكر خدا ميسر است نه وعدههاى پوچى كه اين خرده فرهنگها و مكاتب خود ساخته دست بشر ميدهند .
حقيقت مبتنى بر شريعت نه روا انگارى
غايت عرفان حقيقت است و عارف ، مسير خود را تا مقام فناى در حقيقت ادامه مىدهد اما نيل به حقيقت از رهگذر شريعت ميگذرد . اين موضوع يكى از مهمترين ويژگيهاى عارفانى چون قاضى طباطبايى است و با اين ويژگى مهم ميتوان عرفان راستين را از عرفان دروغين جدا كرد .
درباره مرحوم قاضى نوشتهاند كه كثرت سجده و انقطاعشان به گونهاى بود كه گاهى شاگردان خدمتش مىرسيدند و او آنقدر در سجده بود كه آنها نااميد شده و بر ميگشتند ( صلح كل ص 19 ) .
به سرم فتاده شورى كه ز خود خبر ندارم * برو از سر من اى سر كه هواى سر ندارم
انسى كه با قرآن داشت و همواره شاگردان را توصيه به قرائت قرآن در شب ، با صداى زيبا و غم انگيز مىنمود ( همان ص 20 ) و وقتى گفته بود ، من هر چه دارم از قرآن و زيارت سيدالشهداء ( ع ) است ( زمهر افروخته ص 22 ) . اين عارفان بزرگوار معتقدند با شريعت ميتوان به قله حقيقت و توحيد رسيد اما در مكاتب عرفانى معاصر شريعت جايى ندارد بلكه ميگويند شريعت خار راه ساكن است مثلًا در عرفان اكنكار به صراحت اين موضوع تصريح شده است يا اشو كه ميگويد : در شريعت شما بيچاره مىمانيد ، چون در كنار يك پيكر بيجان قرار مىگيريد ( آواز سكوت ص 80 ) .
يا پائولو كوئيلو كه با شريعت ستيزى كه خود ، به گونهءهاى مختلفى قبح و زشتى گناه را نفى مىكند و خوانندگان را به انجام گناهان تشويق مىكند ( كنار رود پيدار نشستم و گريستم ) ص 52 - 51 - 42 - 23 ، بنابراين آنها شريعت ستيزند .
آخرت گرايى نه تناسخ
از ويژگيهاى سلوك قاضى طباطبايى آخرت گرايى و اعتقاد به برپايى قيامت و حساب و